Horizon Atelier:

Audioverhaal

Leuvehaven.

Niemandsland, of... ruimte van Iedereen?

Al een aantal jaar geleden leerde ik de Leuvehaven in Rotterdam kennen als een unieke plek waar werelden samen lijken te komen. Een fleurig, spannend Niemandsland, of… juist ruimte van Iedereen? 

Deze zomer liep ik daar langs de paviljoens – of eigenlijk meer kale ruïnes van staal en glas en een enkele gekleurd-houten-vloer – in afwachting van hun sloop om ruimte te maken voor een gloednieuw Leuvepaviljoen. Een leegstaande ruimte lonkte mij toe (ja, die ene met die gekleurde vloer!) Een ruimte, die ronduit ideaal zou zijn als Horizon Atelier! … Of..?   

Neem een luisterkijkje achter de schermen van een zomerse operatie, die overgaat in een vervolgverhaal over hoe deze plek zich als openbare ruimte zal gaan hernieuwen.

Zit je op mobiel? Kies voor ‘Luister in browser’.

Beluister het audioverhaal

# 1. Een dagje Rotterdam

Leuvehaven deel 1. Waarin mijn locatiebezoek van maandag 5 augustus live wordt vastgelegd en er iets over mijn fascinatie voor deze plek te horen valt; als opwarmertje voor het plan dat ik heb opgevat: een audioverhaal over de Leuvehaven.

# 2. Warmdraaien

Opmaat voor een audioverhaal over de Leuvehaven deel 2: Waarin zich het vervolg voltrekt rond de huur van het atelier. Waarin ‘wat ik hier te zoeken heb’ iets meer contour krijgt met de voorbereidingen van mijn Horizon Atelier ‘in actie’ bij het Maritiem Museum tijdens de Wereldhavendagen en het podcast-wise nog steeds een beetje warmdraaien is.

# 3. We zijn begonnen

Deel 3 van het Leuvehaven-verhaal: Waarin ‘welke richting het verhaal moet krijgen’ de hamvraag is en we ‘ruimte’ zoals het mij aantrekt ongetwijfeld later nog zullen bespreken. Waarin ‘een magisch doorkijkje in de tijd’ en een ‘fictief adres’ ook aan het verhaal zijn ontglipt (maar er niet zijn uitgeknipt). Waarin ik dan misschien een toontje lager zing maar de titel ‘durf te mislukken’ toch niet van toepassing is!

# 4. Langzaam

November in de Leuvehaven. Deel 4 geeft even de tussenstand: waarin het leven langzaam gaat, (nog geen bulldozer te zien in elk geval), waarin deze ‘ruimte’ dus nog even (bijna) onaangetast is en het waterige zonnetje dat doorbreekt na de regen als vanouds het décor uitlicht.

Wordt vervolgd.